Arne Slot ziet nog voldoende uitdagingen bij Feyenoord. De trainer krijgt energie van de ontwikkeling die de Rotterdamse club doormaakt. Daarnaast is Slot niet bang dat de grenzen van de club zijn bereikt, en ziet nog voldoende toekomstperspectief om de volgende stappen te maken in De Kuip.
''Nee, en daar werken we elke dag dan ook hard aan'', vertelt Slot in een uitgebreid gesprek met het Algemeen Dagblad. De trainer haalt ook veel voldoening uit de ontwikkeling die een individu doormaakt. ''Kijk, Mats Wieffer heeft qua ontwikkeling een enorme sprong gemaakt, daar kan ik echt van genieten. Zo groot dat als hij dat nog een keer zou doen, hij de beste speler ter wereld wordt. Dat is natuurlijk onrealistisch, voor welke speler dan ook. Maar hij kan nog wel beter worden, net als het team.''
Naast de ontwikkeling van het individu is ook de ontwikkeling van de club belangrijk voor Slot. ''Ik zou het geweldig vinden als over een x-aantal jaar - en misschien ben ik daar zelf ook nog bij - gezegd kan worden dat we in deze fase mede door ons werk de basis hebben gelegd voor een kapitaalkrachtiger Feyenoord, zodat we het beste van twee werelden kunnen combineren: het ontwikkelen van spelers én het aantrekken van spelers die ons direct aan de bovenkant versterken en zo de rest meenemen naar een hoger niveau.''
Sentiment
Slot staat straks alweer drie jaar voor de groep van Feyenoord. Hij heeft niet het idee dat zijn manier van werken op de langere termijn ervoor zorgt dat bij spelers de juiste snaar niet meer geraakt wordt. ''Ik ben veeleisend. Ik vraag continu veel van spelers. Dan moet je wel blijven toetsen: raak ik ze nog? Bij AZ zat ik in mijn vierde jaar, daar had ik dat punt nog niet bereikt. Daar dacht ik wel: als ik dit nog langer ga doen bij deze club, gaat dat nog? Maar ook de perceptie wat iedereen ervan vindt, speelt mee.''
''We winnen best veel, maar als je een paar mindere resultaten hebt, kan het sentiment ook snel omslaan'', legt de trainer uit. ''Dat is ook de voetballerij. Zeker bij een topclub. Maar als ik het idee krijg dat het fiftyfifty is, of mensen vinden onze opbouw niet meer leuk en verlangen weer naar een lange bal en allemaal aansluiten, dan kan dat ook een keer ophouden. Ik ben scherp op de vraag of de mensen nog graag kijken naar hoe ik mijn elftal laat spelen. Met name na elke thuiswedstrijd, als ik de mensen tevreden naar huis hoor gaan omdat ze weer vermaakt zijn, krijg ik die bevestiging.''
Lees het artikel op de mobiele website